Σχετικά με τις παραβάσεις που αφορούν το περιβάλλον (ανανεώθηκε)

Αρθρο 24 του Συντάγματος

1. Η προστασία του φυσικού και πολιτιστικού περιβάλλοντος αποτελεί υποχρέωση του Κράτους και δικαίωμα του καθενός. Για τη διαφύλαξή του το Κράτος έχει υποχρέωση να παίρνει ιδιαίτερα προληπτικά ή κατασταλτικά μέτρα στο πλαίσιο της αρχής της αειφορίας. Νόμος ορίζει τα σχετικά με την προστασία των δασών και των δασικών εκτάσεων. Η σύνταξη δασολογίου συνιστά υποχρέωση του Κράτους. Απαγορεύεται η μεταβολή του προορισμού των δασών και των δασικών εκτάσεων, εκτός αν προέχει για την Εθνική Οικονομία η αγροτική εκμετάλλευση ή άλλη τους χρήση, που την επιβάλλει το δημόσιο συμφέρον.

2. Η χωροταξική αναδιάρθρωση της Χώρας, η διαμόρφωση, η ανάπτυξη, η πολεοδόμηση και η επέκταση των πόλεων και των οικιστικών γενικά περιοχών υπάγεται στη ρυθμιστική αρμοδιότητα και τον έλεγχο του Κράτους, με σκοπό να εξυπηρετείται η λειτουργικότητα και η ανάπτυξη των οικισμών και να εξασφαλίζονται οι καλύτεροι δυνατοί όροι διαβίωσης.

Οι σχετικές τεχνικές επιλογές και σταθμίσεις γίνονται κατά τους κανόνες της επιστήμης. Η σύνταξη εθνικού κτηματολογίου συνιστά υποχρέωση του Κράτους.

3. Για να αναγνωριστεί μία περιοχή ως οικιστική και για να ενεργοποιηθεί πολεοδομικά, οι ιδιοκτησίες που περιλαμβάνονται σε αυτή συμμετέχουν υποχρεωτικά, χωρίς αποζημίωση από τον οικείο φορέα, στη διάθεση των εκτάσεων που είναι απαραίτητες για να δημιουργηθούν δρόμοι, πλατείες και χώροι για κοινωφελείς γενικά χρήσεις και σκοπούς, καθώς και στις δαπάνες για την εκτέλεση των βασικών κοινόχρηστων πολεοδομικών έργων, όπως νόμος ορίζει.

4. Νόμος μπορεί να προβλέπει τη συμμετοχή των ιδιοκτητών περιοχής που χαρακτηρίζεται ως οικιστική στην αξιοποίηση και γενική διαρρύθμισή της σύμφωνα με εγκεκριμένο σχέδιο, με αντιπαροχή ακινήτων ίσης αξίας ή τμημάτων ιδιοκτησίας κατά όροφο, από τους χώρους που καθορίζονται τελικά ως οικοδομήσιμοι ή από κτίρια της περιοχής αυτής.

5. Οι διατάξεις των προηγούμενων παραγράφων εφαρμόζονται και στην αναμόρφωση των οικιστικών περιοχών που ήδη υπάρχουν. Οι ελεύθερες εκτάσεις, που προκύπτουν από την αναμόρφωση, διατίθενται για τη δημιουργία κοινόχρηστων χώρων ή εκποιούνται για να καλυφθούν οι δαπάνες της πολεοδομικής αναμόρφωσης, όπως νόμος ορίζει.

6. Τα μνημεία, οι παραδοσιακές περιοχές και τα παραδοσιακά στοιχεία προστατεύονται από το Κράτος. Νόμος θα ορίσει τα αναγκαία για την πραγματοποίηση της προστασίας αυτής περιοριστικά μέτρα της ιδιοκτησίας, καθώς και τον τρόπο και το είδος της αποζημίωσης των ιδιοκτητών.

Σημειώσεις επί του άρθρου

Ερμηνευτική δήλωση: Ως δάσος ή δασικό οικοσύστημα νοείται το οργανικό σύνολο άγριων φυτών με ξυλώδη κορμό πάνω στην αναγκαία επιφάνεια του εδάφους, τα οποία, μαζί με την εκεί συνυπάρχουσα χλωρίδα και πανίδα, αποτελούν μέσω της αμοιβαίας αλληλεξάρτησης και αλληλοεπίδρασής τους, ιδιαίτερη βιοκοινότητα (δασοβιοκοινότητα) και ιδιαίτερο φυσικό περιβάλλον (δασογενές). 

   Δασική έκταση υπάρχει όταν στο παραπάνω σύνολο η άγρια ξυλώδης βλάστηση, υψηλή ή θαμνώδης, είναι αραιά.

 

Άρθρο 117 Συνταγματος

1. Οι νόμοι που εκδόθηκαν έως την 21.4.1967 κατ' εφαρμογήν του άρθρου 104 του Συντάγματος της 1ης Ιανουαρίου 1952, θεωρούνται ότι δεν είναι αντίθετοι προς το παρόν Σύνταγμα και διατηρούνται σε ισχύ.

2. Επιτρέπεται, κατά παρέκκλιση από το άρθρο 17, η νομοθετική ρύθμιση και διάλυση αγροληψιών και άλλων εδαφικών βαρών που υφίστανται ακόμη, η εξαγορά από εμφυτευτές της ψιλής κυριότητας εμφυτευτικών κτημάτων, καθώς και η κατάργηση και ρύθμιση ιδιόρρυθμων εμπράγματων σχέσεων.

3. Δημόσια ή ιδιωτικά δάση και δασικές εκτάσεις που καταστράφηκαν ή καταστρέφονται από πυρκαγιά ή που με άλλο τρόπο αποψιλώθηκαν ή αποψιλώνονται δεν αποβάλλουν για το λόγο αυτό το χαρακτήρα που είχαν πριν καταστραφούν, κηρύσσονται υποχρεωτικά αναδασωτέες και αποκλείεται να διατεθούν για άλλο προορισμό.

4. Η αναγκαστική απαλλοτρίωση δασών ή δασικών εκτάσεων που ανήκουν σε φυσικά ή νομικά πρόσωπα ιδιωτικού ή δημοσίου δικαίου επιτρέπεται μόνο υπέρ του Δημοσίου σύμφωνα με τους ορισμούς του άρθρου 17, για λόγους δημόσιας ωφέλειας· διατηρείται πάντως η μορφή τους αμετάβλητη ως δασική.

5. Οι αναγκαστικές απαλλοτριώσεις που κηρύχθηκαν ή που θα κηρυχθούν εωσότου οι κείμενοι νόμοι για τις αναγκαστικές απαλλοτριώσεις προσαρμοστούν στις διατάξεις του Συντάγματος διέπονται από τις διατάξεις που ισχύουν κατά το χρόνο που κηρύσσονται.

6. Οι παράγραφοι 3 και 5 του άρθρου 24 εφαρμόζονται στις οικιστικές περιοχές που αναγνωρίζονται ή αναμορφώνονται αφότου ισχύσουν οι νόμοι που προβλέπονται στις παραγράφους αυτές.

7. Η ισχύς της αναθεωρημένης διάταξης του πρώτου εδαφίου της παραγράφου 4 του άρθρου 17 αρχίζει με τη θέση σε ισχύ του σχετικού εκτελεστικού νόμου και πάντως από 1.1.2002.

 

 

 

 ΠΟΙΝΙΚΟΣ ΚΩΔΙΚΑΣ

 

Ο νέος Ποινικός Κώδικας τέθηκε σε ισχύ την 1^η Ιουλίου του 2019. Μία από τις σημαντικές αλλαγές που επέφερε, είναι η κατάργηση των πταισμάτων.

Σύμφωνα με το άρθρο 468 Π.Κ. καταργούνται όλα τα πταίσματα, ενώ από τα πταίσματα που ήδη υπάρχουν, όσα δεν είναι σοβαρά στο εξής θα τιμωρούνται ως διοικητικές παραβάσεις με πρόστιμα,

ενώ όσα κρίνονται σοβαρά μετατρέπονται σε πλημμελήματα.

.

2. Σε όποιον διαπράττει τις παραβάσεις που χαρακτηρίζονταν από το νόμο ως πταίσματα,

   τα οποία καταργήθηκαν με το άρθρο 468 του Ποινικού Κώδικα (ν. 4619/2019, Α΄ 95), επιβάλλεται διοικητικό πρόστιμο, από εκατό (100) έως εξακόσια (600) ευρώ,

   με την επιφύλαξη εφαρμογής άλλης ειδικότερης διάταξης.

Σύμφωνα με το προϊσχύσαν άρθρο του Ποινικού Κώδικα, η διατάραξη της κοινής ησυχίας ήταν ποινικό αδίκημα και συγκεκριμένα πταίσμα, το οποίο τιμωρούνταν σύμφωνα με το άρθρο 417 Π.Κ. το οποίο όριζε: «Όποιος διαταράσσει δημόσια τις ασχολίες, τις τέρψεις ή τη νυχτερινή ησυχία των κατοίκων με υπερβολικούς κρότους που παράγονται κατά την άσκηση κάποιου επαγγέλματος ή που προκαλούνται με άλλον τρόπο ή με θορύβους, διαπληκτισμούς ή με οποιεσδήποτε άλλες πράξεις τιμωρείται με κράτηση ή πρόστιμο».

Από την άλλη, η αστυνομική διάταξη 3/1996 στην οποία προβλέπονται «Μέτρα για την τήρηση κοινής ησυχίας», παραμένει κανονικά σε ισχύ

Ηχορύπανση

Όσον αφορά τα καταστήματα υγειονομικού ενδιαφέροντος, τα πράγματα είναι διαφορετικά και αρκετά αυστηρότερα. Συγκεκριμένα, είναι σε ισχύ η Υπουργική Απόφαση Α5/1985 (ΥΑ Α5/3010 ΦΕΚ Β/593/1985) στην οποία ορίζονται «Μέτρα προστασίας από θορύβους μουσικής των Κέντρων διασκέδασης και των λοιπών καταστημάτων». Στην εν λόγω ΥΑ, πέραν των δοαφόρων υποπεριπτώσεων, ορίζεται το μέγιστο επιτρεπόμενο όριο των ντεσιμπέλ, που είναι 100 για τα κέντρα διασκέδασης (μπουζούκια και κλαμπ) και 80 για όλα τα άλλα. 

Η παράβαση της παρούσας διάταξης, σε αντίθεση με την διατάραξη της κοινής ησυχίας, αποτελεί πλημμέλημα και οι παραβάτες τιμωρούνται με φυλάκιση μέχρι ένα (1) έτος και χρηματική ποινή τουλάχιστον πέντε χιλιάδων (5.000) ευρώ. 

Ασφαλιστικά μέτρα 

Φυσικά, πέρα από το ποινικά αξιόποινο ή μη της εν λόγω πράξης, τυχόν επαναλαμβανόμενα περιστατικά θορύβων, φασαρίας ή άλλης συμπεριφοράς, που θίγει θεμελιώδη δικαιώματα όπως την προσωπικότητα, την ιδιοκτησία, κ.ά, δικαιολογεί τη λήψη ασφαλιστικών μέτρων κατά του ατόμου που τα προκαλεί, με αίτημα την παύση των πράξεων διατάραξης, την επιβολή ποινής σε περίπτωση παράβασης της απόφασης, κλπ.

 

ΠΑΛΙΟΣ ΠΟΙΝΙΚΟΣ ΚΩΔΙΚΑΣ : ΠΤΑΙΣΜΑΤΑ 411-457

 

 https://www.lawspot.gr/nomikes-plirofories/nomothesia/poinikos-kodikas

 

 Άρθρο 18
Κατηγορίες αξιοποίνων πράξεων
Οι αξιόποινες πράξεις διακρίνονται σε κακουργήματα
και πλημμελήματα.

 Κάθε πράξη που τιμωρείται με κάθειρξη ισόβια ή πρόσκαιρη είναι κακούργημα.

 Κάθε πράξη που τιμωρείται με 

φυλάκιση

 ή περιορισμό σε ειδικό
κατάστημα κράτησης νέων

 ή μόνο με χρηματική ποινή

ή παροχή κοινωφελούς εργασίας είναι πλημμέλημα.

 

 Άρθρο 52
Κάθειρξη
1. Η κάθειρξη είναι πρόσκαιρη και κατ’ εξαίρεση, εφόσον ο νόμος το ορίζει ρητά, ισόβια.
 

2. Η διάρκεια της πρόσκαιρης κάθειρξης δεν υπερ-
βαίνει τα δεκαπέντε έτη ούτε είναι κατώτερη των πέντε

 Άρθρο 53
Φυλάκιση
Η διάρκεια της φυλάκισης δεν υπερβαίνει τα πέντε έτη
ούτε είναι κατώτερη των δέκα ημερών

 

Άρθρο 232 - Ποινικός Κώδικας (Νόμος 4619/2019) - Παρασιώπηση εγκλημάτων

 

1. Όποιος, ενώ έμαθε με τρόπο αξιόπιστο ότι μελετάται κακούργημα ή ότι άρχισε ήδη η εκτέλεσή του, και σε χρόνο τέτοιον ώστε να μπορεί ακόμα να προληφθεί η τέλεση ή το αποτέλεσμά του, παραλείπει να το αναγγείλει εγκαίρως στην αρχή, τιμωρείται, αν το κακούργημα τελέστηκε ή έγινε απόπειρά του, με φυλάκιση έως τρία έτη ή χρηματική ποινή.

2. Η παράλειψη αυτή μένει ατιμώρητη αν η αναγγελία στην αρχή θα αφορούσε πρόσωπο οικείο εκείνου που την παρέλειψε.

 

Άμυνα υπέρ τρίτου - Μπορεί ο τρίτος να αρνηθεί την υπέρ του άμυνα;

Δημήτριος Βαρελάς, Δικηγόρος παρ’ Αρείω Πάγω

    Το άρθρο 22 ΠΚ παρέμεινε ίδιο, όπως και στον προϊσχύσαντα ΠΚ, με μία διαφορά, ότι στην παρ. 3, όπου ο όρος «βλάβη» αντικαταστάθηκε από τον όρο «προσβολή». Σύμφωνα με την αιτιολογική έκθεση η αλλαγή αυτή έγινε  προκειμένου να καλυφθούν και οι περιπτώσεις που η άμυνα ασκείται για την εξουδετέρωση επίθεσης, η οποία δεν οδηγεί  σε βλάβη, αλλά σε διακινδύνευση εννόμων αγαθών (βλ. Αιτιολογική Έκθεση ΠΚ άρθρο 22).

    Στην παρ. 2 του άρθρου 22 προβλέπεται άμυνα και υπέρ τρίτου (τριτάμυνα) ο οποίος δέχεται άμεση και παρούσα επίθεση που στρέφεται εναντίον του.

    Γεννάται το ερώτημα, αν ο αμυνόμενος υπέρ τρίτου μπορεί να αμυνθεί  χωρίς ή και εναντίον της θελήσεως του δεχόμενου την επίθεση. Η απάντηση είναι καταρχήν θετική, διότι ο νομοθέτης δεν προέβλεψε συναίνεση ή προτροπή του δεχόμενου την επίθεση. Π.χ. Ο Α περνώντας βλέπει άγνωστο πρόσωπο να προσπαθεί να παραβιάσει το αυτοκίνητo του απόντος γείτονα του,  Β και  απωθεί τον δράστη ο οποίος απομακρύνεται.

    Αν, όμως, ο δεχόμενος την επίθεση, δηλώσει ρητά στον έτοιμο να επέμβει προς βοήθεια τρίτο, ότι δεν επιθυμεί τη βοήθειά του θα πρέπει να γίνει δεκτό ότι ο τρίτος οφείλει να μην αναμιχθεί στο συμβάν, υπό την προϋπόθεση ότι η επίθεση προσβάλλει έννομο αγαθό του δεχόμενου την επίθεση, από εκείνα που η συναίνεση του παθόντος αποκλείει το άδικο. Π.χ. Ο Α σε μια λογομαχία χαστουκίζει τον Β, υπέρ του οποίου παρεμβαίνει αμυνόμενος ο Γ, παρά την ενάντια βούληση του Β να μην ανακατεύεται στη διένεξή του με τον Α.

    Στο ερώτημα, αν επιτρέπεται άμυνα όταν παθών είναι το δημόσιο, τότε θα πρέπει να γίνει διάκριση:

-         αν πρόκειται για τα λεγόμενα  υπερατομικά έννομα αγαθά του Κράτους (π.χ. προσβολές της εδαφικής ακεραιότητα της χώρας, της ασφάλειας των δημοσίων συγκοινωνιών, της δημόσιας τάξης κ.λπ.) εκεί το Κράτος έχει τα δικά του εντεταλμένα όργανα να το προστατεύσουν και δεν δικαιολογείται άμυνα υπέρ του κράτους.

-         Αντίθετα, αν η επίθεση στρέφεται κατά εννόμων αγαθών της περιουσίας ή ιδιοκτησίας του κράτους, εκεί δικαιολογείται άμυνα κατά του προσβολέα υπέρ της κράτους  (π.χ. Ο Α καταστρέφει δημόσια περιουσία βάζοντας φωτιά σε ένα λεωφορείο, ή ένα αρχαιολογικό μνημείο κ.λπ. και ο διερχόμενος πολίτης Β με τη βία απωθεί τον Α).

     Ο τρίτος μπορεί να αμυνθεί, παρά τη θέληση του δεχόμενου την επίθεση, όταν προσβάλλεται το απόλυτο έννομο αγαθό της ζωής και, γενικότερα, έννομα αγαθά για τα οποία η συναίνεση του παθόντος δεν αίρει τον άδικο χαρακτήρα της πράξης.

    Αδιάφορη είναι, σε κάθε περίπτωση, η ύπαρξη συναίνεσης του παθόντος, αν ο δεχόμενος την επίθεση είναι ανήλικος ή ακαταλόγιστος, οπότε ο τρίτος μπορεί να αμυνθεί υπέρ του σε κάθε περίπτωση.

 

 Διχογνωμία αν υπάρχει άμυνα σε υπερατομικά έννομα αγαθά
Τέλος, υπάρχει μια διχογνωμία αν μπορεί να υπάρξει άμυνα σε υπερατομικά έννομα αγαθά δηλαδή έννομα αγαθά που ανήκουν στο κοινωνικό σύνολο Π.χ. απαγορεύεται από τον ΠΚ η επαιτεία και η αλητεία, μπορεί επομένως κάποιος να ασκήσει άμυνα σε κάποιον που ζητιανεύει; ΋χι, δεν επιτρέπεται άμυνα καμίας μορφής όταν απειλούνται/πλήττονται υπερατομικά έννομα αγαθά (=ανήκοντα στο κοινωνικό σύνολο). 

Επιπλέον, τα υπερατομικά έννομα αγαθά διαφέρουν από τα έννομα αγαθά του δημοσίου όπως η κυριότητα του δημοσίου. ΢σύμφωνα με το άρθ. 120 του ΢συντάγματος «η τήρηση του Συντάγματος επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων, που δικαιούνται και υποχρεούνται να αντιστέκονται με κάθε μέσο εναντίον οποιουδήποτε επιχειρεί να το καταλύσει με τη βία»,

 σύμφωνα με την κρατούσα άποψη (θεωρία) τα έννομα αγαθά του δημοσίου προστατεύονται από τις διατάξεις περί άμυνας (άρθ. 23 ΠΚ)

 Π.χ. όταν βλέπουμε κάποιον να καίει το δάσος, όταν βλέπουμε κάποιον να σπάει το παγκάκι στην πλατεία, όταν βλέπουμε κάποιον να κλέβει αρχαία από την Ακρόπολη, μπορούμε να ασκήσουμε άμυνα και να αρθεί το άδικο της πράξης μας αυτής.

 

ΚΩΔΙΚΑΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΔΙΚΟΝΟΜΙΑΣ

 Άρθρο 275. - Στα αυτόφωρα εγκλήματα.
1. Προκειμένου για αυτόφωρα κακουργήματα και
πλημμελήματα οι ανακριτικοί υπάλληλοι του άρθρου 31,
καθώς και κάθε αστυνομικό όργανο, έχουν υποχρέωση,
ενώ οποιοσδήποτε πολίτης το δικαίωμα, να συλλάβουν
το δράστη, τηρώντας τις διατάξεις του Συντάγματος και
του άρθρου 279 του κώδικα για την άμεση προσαγωγή
του στον εισαγγελέα.
2. Στα εγκλήματα που διώκονται με έγκληση δεν επι-
τρέπεται η σύλληψη, εκτός αν προηγουμένως υποβλη-
θεί η έγκληση, έστω και προφορικά, σε εκείνον που έχει
δικαίωμα να συλλάβει το δράστη.
3. Στα αυτόφωρα κακουργήματα και πλημμελήματα ο
αρμόδιος εισαγγελέας πλημμελειοδικών έχει το δικαίω-
μα να εκδίδει εναντίον του δράστη που διώκεται ένταλμα
σύλληψής του, σύμφωνα με όσα ορίζονται στα άρθρα
276 και 277. Το ένταλμα αυτό μπορεί ο εισαγγελέας να
το ανακαλεί ή να το καταργεί.

 

 Άρθρο 372
Κλοπή
1. Όποιος αφαιρεί ξένο (ολικά ή εν μέρει) κινητό πράγ-
μα από την κατοχή άλλου με σκοπό να το ιδιοποιηθεί
παράνομα, τιμωρείται με φυλάκιση έως τρία έτη ή χρη-
ματική ποινή και αν το αντικείμενο της κλοπής είναι ιδιαί-
τερα μεγάλης αξίας ή η πράξη τελέστηκε με διάρρηξη, με
φυλάκιση τουλάχιστον ενός έτους και χρηματική ποινή.
2. Κινητό πράγμα θεωρείται κατά τον Κώδικα και η
ηλεκτρική και κάθε άλλης μορφής ενέργεια.

Άρθρο 374
 

Διακεκριμένη κλοπή
1. Η κλοπή τιμωρείται με κάθειρξη έως δέκα έτη και
χρηματική ποινή αν:

 α) ο υπαίτιος αφαιρεί από τόπο προ-
ορισμένο για θρησκευτική λατρεία, πράγμα αφιερωμέ-
νο σε αυτή καλλιτεχνικής ή αρχαιολογικής ή ιστορικής
σημασίας,

 β) ο υπαίτιος αφαιρεί πράγμα επιστημονικής
ή καλλιτεχνικής ή αρχαιολογικής ή ιστορικής σημασίας
που βρίσκεται σε συλλογή εκτεθειμένη σε κοινή θέα ή
σε δημόσιο οίκημα ή σε άλλο δημόσιο τόπο ή

 γ) η συνολική αξία των αφαιρεθέντων αντικειμένων υπερβαίνει
το ποσό των 120.000 ευρώ.
 

2. Αν η κλοπή στρέφεται άμεσα κατά του νομικού
προσώπου του ελληνικού δημοσίου, των νομικών προ-
σώπων δημοσίου δικαίου ή των οργανισμών τοπικής
αυτοδιοίκησης και η αξία του αντικειμένου της υπερ-
βαίνει συνολικά το ποσό των 120.000 ευρώ επιβάλλεται
κάθειρξη τουλάχιστον δέκα ετών και χρηματική ποινή
έως χίλιες ημερήσιες μονάδες. Η πράξη αυτή παραγρά-
φεται μετά είκοσι έτη.

 

 Άρθρο 378
Φθορά ξένης ιδιοκτησίας
1. Όποιος καταστρέφει ή βλάπτει ξένο (ολικά ή εν
μέρει) πράγμα ή με άλλον τρόπο καθιστά ανέφικτη τη
χρήση του τιμωρείται με φυλάκιση έως δύο έτη ή χρη-
ματική ποινή και αν το πράγμα είναι ιδιαίτερα μεγάλης
αξίας ή τοποθετημένο σε δημόσιο χώρο με φυλάκιση
τουλάχιστον ενός έτους. 

Αν το πράγμα είναι μικρής αξί-
ας ή η ζημία που προκλήθηκε είναι ελαφρά, ο υπαίτιος
τιμωρείται με χρηματική ποινή ή παροχή κοινωφελούς
εργασίας.
 

2. Με φυλάκιση τουλάχιστον δύο ετών και χρηματική
ποινή τιμωρείται ο υπαίτιος αν το αντικείμενο της πρά-
ξης που προβλέπεται στο εδάφιο α΄ της προηγούμενης
παραγράφου είναι πράγμα που χρησιμεύει για κοινό
όφελος ή καλλιτεχνικό ή ιστορικό μνημείο ή αν η φθορά
έγινε με φωτιά ή με εκρηκτικές ύλες.

 Άρθρο 382. Διακεκριμένες περιπτώσεις φθοράς.

 1. Με φυλάκιση τουλάχιστον τριών μηνών τιμωρείται η φθορά ξένης ιδιοκτησίας της πρώτης παραγράφου του άρθρου 381, αν έγινε χωρίς πρόκληση από τον παθόντα.

 2. Με την ποινή της προηγούμενης παραγράφου τιμωρείται ο δράστης, αν το αντικείμενο της πράξης που προβλέπεται στην πρώτη παράγραφο του άρθρου 381: α) είναι πράγμα που χρησιμεύει για κοινό όφελος. β) είναι ιδιαίτερα μεγάλης αξίας. γ) η φθορά έγινε με φωτιά ή με κάποιο από τα μέσα που προβλέπει το άρθρο 270.

 3. Αν στην πράξη της πρώτης παραγρ. συμμετείχαν δύο ή περισσότεροι ή συντρέχει και μία από τις περιπτώσεις της δεύτερης παραγράφου, επιβάλλεται φυλάκιση τουλάχιστον έξι μηνών.

 4. Όποιος προκαλεί κατά τους όρους του προηγούμενου άρθρου φθορά ή βλάβη αρχαιολογικού ή καλλιτεχνικού ή ιστορικού μνημείου ή αντικειμένου τοποθετημένου σε δημόσιο χώρο τιμωρείται με φυλάκιση τουλάχιστον ενός έτους αν η πράξη δεν τιμωρείται βαρύτερα με άλλη διάταξη.

 Άρθρο 381
Γενική Διάταξη
1. Για την ποινική δίωξη των εγκλημάτων που προβλέ-
πονται στα άρθρα 374Α, 375 παρ. 1 και 2, 377 και 378
παρ. 1 εδάφ. β΄ απαιτείται έγκληση. Στις περιπτώσεις
των άρθρων 372, 374 παρ. 1, και 378 παρ. 1 εδαφ. α΄, η
ποινική δίωξη ασκείται αυτεπαγγέλτως, ο εισαγγελέας
όμως με διάταξή του απέχει από την ποινική δίωξη αν
ο παθών δηλώσει ότι δεν επιθυμεί την ποινική δίωξη
του δράστη. Αν η δήλωση υποβληθεί μετά την άσκηση
ποινικής δίωξης, το δικαστήριο παύει οριστικά αυτήν.
2. Το αξιόποινο των εγκλημάτων που προβλέπονται
στα άρθρα 372 έως 378 εξαλείφεται αν ο υπαίτιος, με
δική του θέληση και πριν από την πρώτη εξέτασή του ως
υπόπτου ή κατηγορουμένου για την πράξη, αποδώσει
το πράγμα ή ικανοποιήσει εντελώς τον ζημιωθέντα χω-
ρίς παράνομη βλάβη τρίτου. Η μερική μόνο απόδοση ή
ικανοποίηση εξαλείφει το αξιόποινο κατά το αντίστοιχο
μέρος. Στην περίπτωση του άρθρου 374Α, μαζί με την
απόδοση του πράγματος απαιτείται και η πλήρης ικανο-
ποίηση του ζημιωθέντος.
3. Εάν ο υπαίτιος των εγκλημάτων που προβλέπονται
στα άρθρα 372 έως 378 μέχρι την αμετάκλητη παραπο-
μπή του στο ακροατήριο αποδώσει το πράγμα ή ικανο-
ποιήσει εντελώς τον ζημιωθέντα, χωρίς παράνομη βλά-
βη τρίτου, καταβάλλοντας την αξία του, απαλλάσσεται
από κάθε ποινή εφόσον πληρώσει επιπλέον τους τόκους
υπερημερίας από την ημέρα τέλεσης του εγκλήματος.
4. Η διάταξη της προηγούμενης παραγράφου εφαρ-
μόζεται για τα πλημμελήματα που προβλέπονται στα
άρθρα 372 έως 378 και μέχρι το τέλος της αποδεικτικής
διαδικασίας στο πρωτοβάθμιο δικαστήριο.

 Άρθρο 264
Εμπρησμός
1. Όποιος προξενεί πυρκαγιά, τιμωρείται: 

α) με φυλάκι-
ση τουλάχιστον ενός έτους αν από την πράξη προέκυψε
κοινός κίνδυνος για ξένα πράγματα, 

β) με κάθειρξη έως
δέκα έτη αν από την πράξη προέκυψε κίνδυνος για άν-
θρωπο,

 γ) με κάθειρξη αν στην περίπτωση των στοιχείων
α΄ ή β΄ η πράξη προκάλεσε σημαντική βλάβη σε εγκατα-
στάσεις κοινής ωφέλειας ή είχε ως αποτέλεσμα τη βαριά
σωματική βλάβη ανθρώπου, 

δ) με κάθειρξη τουλάχιστον
δέκα ετών αν στην περίπτωση του στοιχείου β΄ η πράξη
είχε ως αποτέλεσμα τον θάνατο άλλου. Αν προκλήθηκε
ο θάνατος μεγάλου αριθμού ανθρώπων, το δικαστήριο
μπορεί να επιβάλει ισόβια κάθειρξη.
 

2. Όποιος στις περιπτώσεις της προηγούμενης παρα-
γράφου προκαλεί από αμέλεια την πυρκαγιά από την
οποία προέκυψε κίνδυνος για ξένα πράγματα ή για άν-
θρωπο, τιμωρείται με φυλάκιση έως τρία έτη ή χρημα-
τική ποινή.
 

Άρθρο 265
Εμπρησμός σε δάση
1. Όποιος προξενεί πυρκαγιά σε δάσος ή δασική έκτα-
ση κατά την έννοια του νόμου ή σε έκταση που έχει νό-
μιμα κηρυχθεί δασωτέα ή αναδασωτέα, τιμωρείται:

 α) με
φυλάκιση τουλάχιστον τριών ετών και χρηματική ποινή,
 

β) με κάθειρξη έως δέκα έτη αν από την πράξη προέκυψε
κίνδυνος για άνθρωπο

, γ) με κάθειρξη αν στην περίπτωση των στοιχείων α΄ ή β΄ η πράξη προκάλεσε σημαντική βλάβη σε εγκαταστάσεις κοινής ωφέλειας ή είχε ως
αποτέλεσμα τη βαριά σωματική βλάβη ανθρώπου ή η
φωτιά εξαπλώθηκε σε μεγάλη έκταση,

 δ) με κάθειρξη
τουλάχιστον δέκα ετών αν στην περίπτωση του στοιχεί-
ου β΄ η πράξη είχε ως αποτέλεσμα το θάνατο άλλου. Αν
προκλήθηκε ο θάνατος μεγάλου αριθμού ανθρώπων, το
δικαστήριο μπορεί να επιβάλει ισόβια κάθειρξη.
 

2. Αν ο υπαίτιος σκόπευε να προσπορίσει στον εαυτό
του ή σε άλλον παράνομο περιουσιακό όφελος επιβάλ-
λεται κάθειρξη έως δέκα έτη και χρηματική ποινή.

 3. Όποιος στις περιπτώσεις της πρώτης παραγράφου
προκαλεί από αμέλεια την πυρκαγιά σε δάσος ή δασική
έκταση κατά την έννοια του νόμου ή σε έκταση που έχει
νόμιμα κηρυχθεί δασωτέα ή αναδασωτέα τιμωρείται με
φυλάκιση.

 

 Άρθρο 5 - Νόμος 4711/2020 - Αδικήματα ζωοκλοπής, ιχθυοκλοπής, ζωοκτονίας και ιχθυοκτονίας

 

 

 

Άρθρο 290Α - Ποινικός Κώδικας (Νόμος 4619/2019) - Επικίνδυνη οδήγηση

1. Όποιος κατά τη συγκοινωνία στους δρόμους ή στις πλατείες:

α) οδηγεί όχημα μολονότι δεν είναι σε θέση να το πράξει με ασφάλεια εξαιτίας

 της κατανάλωσης οινοπνεύματος

 ή χρήσης ναρκωτικών ουσιών ή

 λόγω σωματικής ή πνευματικής εξάντλησης, ή

 β) οδηγεί όχημα σε εθνικές ή περιφερειακές οδούς αντίστροφα στο ρεύμα της εκάστοτε κατεύθυνσης ή σε πεζοδρόμους, πεζοδρόμια ή πλατείες,

 ή οδηγεί όχημα που είναι τεχνικά ανασφαλές 

ή με ανασφαλή τρόπο φορτωμένο

 ή προβαίνει κατά την οδήγηση σε επικίνδυνους ελιγμούς

 ή μετέχει σε αυτοσχέδιους αγώνες, τιμωρείται, αν δεν προβλέπονται βαρύτερες κυρώσεις σε άλλες διατάξεις:

αα) με φυλάκιση έως τρία έτη ή χρηματική ποινή αν από την πράξη προέκυψε κοινός κίνδυνος σε ξένα πράγματα,

 ββ) με φυλάκιση τουλάχιστον ενός έτους αν από την πράξη προέκυψε κίνδυνος για άνθρωπο, 

γγ) με κάθειρξη έως δέκα έτη αν η πράξη είχε ως αποτέλεσμα τη βαριά σωματική βλάβη ή προκάλεσε βλάβη σε κοινωφελείς εγκαταστάσεις,

 δδ) με κάθειρξη τουλάχιστον δέκα ετών αν η πράξη είχε ως αποτέλεσμα το θάνατο άλλου.

 Αν προκλήθηκε ο θάνατος μεγάλου αριθμού ανθρώπων, το δικαστήριο μπορεί να επιβάλει ισόβια κάθειρξη.

2. Όποιος στις περιπτώσεις της προηγούμενης παραγράφου 

οδηγεί επικίνδυνα από αμέλεια και από την πράξη του αυτή προέκυψε κοινός κίνδυνος για ξένα πράγματα ή για άνθρωπο, τιμωρείται με φυλάκιση έως δύο έτη ή χρηματική ποινή.

Σημειώσεις επί του νόμου

Ο νέος Ποινικός Κώδικας, όπως κωδικοποιήθηκε με τον Ν. 4619/2019, με ημερομηνία ισχύος την 1η Ιουλίου 2019